mehrkhbanner

دموکراسی مکزیکی در خطر & WSJ

صدها هزار معترض در شهرهای سرتاسر مکزیک در ماه نوامبر شرکت کردند. 13 برای مخالفت با برنامه های رئیس جمهور آندرس مانوئل لوپز اوبرادور برای از بین بردن استقلال قدرت انتخاباتی کشور.

به عبارت ساده تر، جهان شاهد یک تظاهرات ملی برای نجات آنچه از دموکراسی مکزیک باقی مانده بود، پس از چهار سال ریاست AMLO – به قول رئیس جمهور – در راس آن بود.

آقای. López Obrador مشمول یک محدودیت شدید یک دوره است. او از نظر قانونی نمی تواند پس از پایان دوره شش ساله تصدی خود در سال 2024 در ریاست جمهوری باقی بماند. با این حال، اگر نامزد حزب مورنا برنده انتخابات بعدی اعلام شود، می تواند قدرت را در پشت تاج و تخت حفظ کند.

به عنوان یک سیاست بیمه در این راستا، او اصلاحیه قانون اساسی را در کنگره پیشنهاد کرده است که هدف آن تغییر روش انتخاب اعضای موسسه ملی انتخابات یا INE است. در صورت تصویب، آقای لوپز اوبرادور و مورنا می توانند کنترل نهادی را که داور عدالت در طول مبارزات انتخاباتی است و آرا را در انتخابات می شمارد، به دست آورند.

AMLO همچنین می خواهد کنترل فهرست رای دهندگان (که اکنون در دست INE است) را به دولت بدهد، از نمایندگی تناسبی برای انتخاب کل مجلس سفلی کنگره استفاده کند و مقامات انتخاباتی در سطح ایالت را حذف کند.

جامعه مدنی هیچ کدام از آن را ندارد. نه برای سیاست حزبی بلکه برای دفاع از انتخابات رقابتی به خیابان ها رفت. تنها در مکزیکو سیتی، یک تخمین محافظه کارانه، اندازه تظاهراتی را که پاسئو د لا رفورما را مختل کرد، بیش از 250000 نشان می دهد.

رئیس جمهور جمعیت را به عنوان یک دسته نژادپرست مرفه رد کرد. اما او آشکارا نگران چیزی است که به نظر می رسد نارضایتی علیه حکومت ضد دموکراتیک خود را افزایش می دهد. او می تواند راهپیمایی های خود را برگزار کند، اما می داند که آنها رویدادهای اجاره ای هستند.

او در سال 2018 برنده ریاست جمهوری شد، زیرا رای ضد AMLO بین چندین نامزد تقسیم شد، مشارکت در ایالت های شمالی ضعیف بود و او بر مکزیکوسیتی تسلط داشت. در این طغیان اخیر مقاومت، یک اپوزیسیون پرانرژی در کنار نشانه هایی مبنی بر از دست دادن حمایت چپ روشنفکر پدید آمده است.

او تظاهرکنندگان را متهم کرد که در سر راه دستور کار او که آن را “تحول چهارم” کشور می نامد، ایستاده اند. خیلی درست است. تثبیت قدرت او به نام پیشرفت، محبوبیتی ندارد.

وقتی آقای لوپز اوبرادور با نزدیک به 53 درصد آرا انتخاب شد، برخی از دموکرات های مکزیکی لرزیدند. عدم احترام او به دموکراسی زمانی ثابت شده بود که از پذیرش شکست اندک خود در انتخابات ریاست جمهوری سال 2006 خودداری کرد. همچنین نگرانی شدیدی در مورد دیدگاه او برای بازگرداندن قدرت متمرکز اقتصادی و سیاسی در کاخ ریاست جمهوری لوس پینوس وجود داشت.

برخی دیگر بیشتر متفکر بودند و مطمئن بودند که پس از بیش از دو دهه اصلاحات طراحی شده برای مدرنیزه کردن کشور، نهادهای مکزیکی به اندازه کافی قوی بودند که جاه طلبی های این مرد 65 ساله را مهار کنند. کائودیلو.

تا کنون دموکراسی پابرجاست – به سختی. AMLO از اختیارات اجرایی برای تعطیل ساختن فرودگاه بین المللی در Texcoco و دادن نقش بیشتر ارتش در اقتصاد سوء استفاده کرده است.

تحقیقات مالی دولت مبنی بر توقیف دارایی ها برای ارعاب مخالفان او استفاده می شود. او این استراتژی را به کار گرفت تا یک قاضی دیوان عالی را به عنوان بخشی از تلاش خود برای به دست آوردن کنترل دادگاه عالی با پر کردن آن با انتخاب های خود، از روی صندلی کنار بزند. او کنترل تنظیم کننده انرژی و کمیسیون هیدروکربن ها را که هر دو قبلا مستقل بودند به دست گرفته است.

جهش برای INE هشدار دهنده است. با تایید نزدیک به 90 درصد، این مؤسسه به عنوان یک داور بی‌طرف، شهرت درخشانی در کشور دارد که تضمین کننده برگزاری انتخابات عادلانه است. احزاب فعلی در سطح محلی، برای اولین بار در تاریخ مدرن مکزیک، اغلب در انتخابات شکست می خورند. در حالی که INE به بودجه دولتی متکی است، حمایت خود را در سراسر طیف سیاسی از خودمختاری و استفاده از شهروندان آموزش دیده برای کارکنان مراکز رای گیری می گیرد.

توهین‌های قلدرانه AMLO به این مؤسسه نتیجه معکوس داشته و طیف وسیعی از سیاست‌ها را متحد کرده است. یکی از صداهای قابل توجه در تظاهرات در پایتخت خوزه ولدنبرگ، رئیس اولین موسسه انتخاباتی مستقل مکزیک بود که سابقه کار برای ایده های سوسیالیستی را دارد: «ما با یک هدف روشن و مهم در اینجا جمع شده ایم: دفاع از سیستم انتخاباتی که چندین ساخته شده توسط نسل های مکزیکی.

این احتمال وجود دارد که تظاهرات گسترده تنها یک راهپیمایی اعتراضی دیگر باشد که از زمانی که هوگو چاوز در سال 1999 به قدرت رسید و کنترل نهادهای مستقل را آغاز کرد، بر آتش خاکسپاری دموکراسی در آمریکای لاتین پرتاب شد. بسیاری از راهپیمایی‌های بزرگ در کاراکاس نتوانستند موفق‌ترین حامی فیدل کاسترو در آمریکای جنوبی را متوقف کنند.

اما مکزیک با ونزوئلا متفاوت است، جایی که قدرت به شدت در شرکت نفت دولتی متمرکز بود. نوامبر 13 می تواند به عنوان نقطه عطفی در مبارزه برای دفاع از کثرت گرایی، خودمختاری و آزادی در تاریخ ثبت شود که مکزیکی ها از دهه 1990 برای آن تلاش کرده اند.

به O’[email protected] بنویسید.

گزارش تحریریه مجله: بهترین و بدترین هفته از جیسون رایلی، آلیزیا فینلی و کیم استراسل. تصویر: گابریل بارازا/ رویترز

حق چاپ ©2022 Dow Jones & Company, Inc. تمامی حقوق محفوظ است. 87990cbe856818d5eddac44c7b1cdeb8

Fletcher Hobbs

نینجا آبجو عمومی. محقق اینترنت. معتاد وب هیپستر پسند. خواننده مغرور. زیاد می افتد

تماس با ما